Weten jullie nog?
Mama Queenie ...ze werd aangetroffen in een bosrand bij Putten met een bruine ram die via Huize Pluis is herplaatst. Hij had Queenie wel eerst bezwangerd... jawel! Zij had de jongen in een hondenbench bij haar redders gelegd, de dag dat ze werd gevangen... ik heb ze enkele dagen daarna hier bij mij in Ermelo in een groot hok gedaan...4 jongen.
Weten jullie nog? Hier staat ze rechtop, onder haar zoon Clooney...
Ze ging naar Het Knabbelhuis in Deurne ...en ze werd herplaatst bij een ventje dat erg op haar lijkt... We zullen haar verhaal erbij publiceren ...
In Brabant dus de opvang: http://www.hetknabbelhuis.zikle.nl/.
Hoe is het nu met... Queenie?
Allereerst wil ik jullie ter introductie het verhaal van Bruno vertellen. Bruno - een konijn met een verleden - kwam eerder dit jaar terecht bij een konijnenopvang in het zuiden des lands: het Knabbelhuis te Deurne (N-B). Bij zijn vorige baasje had hij de eerste vier jaar van zijn leven met een ander ram samengeleefd in één hok. En nee, dat ging niet goed samen. Bruno kwam met een ontstoken oogje, een kaal neusje en een gelige vacht bij het Knabbelhuis terecht. Na een anti-bioticakuuur voor zijn oog ging hij met mij en mijn eigen voedstertje mee naar huis voor een nieuwe start. En daar bleek al snel dat Bruno nog veel moest leren over het konijn zijn. Hooi, groenvoer en stro was hij blijkbaar niet gewend. En aaien en aandacht...? Ook onbekend. Mijn eigen konijntje heeft hem voorgedaan hoe alles in elkaar stak – zij had immers al 6 jaar ervaring – en de onzekere Bruno begon langzaamaan wat te ontdooien. Helaas overleed twee maanden later zijn vriendinnetje vrij plotseling. En ook van een 2e vriendinnetje heeft hij maar kort kunnen genieten. Hij zat alweer alleen. Maar toen was daar Queenie...
Ter opfrissing van jullie geheugen: Queenie is de prachtige wit-bruine vos-moeder die op 5 mei samen met een ram aan de rand van het Puttense bos werd aangetroffen. Na de vangst kreeg ze meteen 4 kleintjes en op 6 mei kwam de hele bubs bij Wilma terecht (zie ook de weblog van 1 juli 2009). Ondanks de kundige opvang en socialisatie bij Wilma was het na een aantal weken toch echt de hoogste tijd om de 4 kleintjes en mamma te gaan herplaatsen. En zo gebeurde het dat Queenie en haar kroost de lange reis naar Deurne het Knabbelhuis maakten, een van de weinige opvangplaatsen waar in deze drukke vakantietijd nog een plekje vrij was. En toen was daar Bruno...
Bij het Knabbelhuis zagen we al snel dat een koppeling tussen Queenie en Bruno niet kon mislukken. Thuis aangekomen heb ik de twee meteen samen in een (schoon) hok gezet. Hoewel koppelen theoretisch gezien op neutraal terrein dient plaats te vinden, durfde ik het desondanks aan. Bruno is het type konijn van “mi casa est su casa”, en ik kreeg gelijk. De koppeling ging voorbeeldig... Queenie was wat bang en Bruno liet haar eerst rustig bekomen. Hij forceerde niks en leek precies aan te voelen hoe hij haar voor zich moest winnen. Die dag daarna, in de ren op het gras, werd de vriendschap besloten en tegen het einde van de week waren ze al bijna onafscheidelijk.
De twee vormen een leuk stel samen. Queenie is een actief, nieuwsgierig en vrolijk konijn. Af en toe probeert ze Bruno (de rust zelve) tot actie aan te sporen door over hem heen te springen of voor zijn neus een sprintje te trekken. In de ren komt ze helemaal los. Dan worden we vaak getrakteerd op sprintjes, binkies en zeer elegante spoingen over “obstakels (ofwel de tunnel, ofwel Bruno). Het is erg komisch om te zien hoe zo’n “deftig” konijntje allerhande capriolen uithaalt. Verder zit ze vaak kegeltje om de omgeving af te speuren naar...tja, dat zullen we wel nooit weten. Bruno daarentegen maakt zich niet zo druk, het gras heeft vaak zijn enige en onverdeelde aandacht.
Wat mensen betreft is Queenie nog een klein beetje verlegen, al wordt ze met de week zekerder. Desondanks laat ze zich goed oppakken, aaien en verzorgen. Een krentje of gedroogde cranberry durft ze inmiddels wel uit de hand te eten (terwijl meneer er het hok voor afbreekt). Ik ben er dan ook niet bang voor dat ze haar verlegenheid nog wel overwint. Geduld is ook nu weer het sleutelwoord. We zijn in ieder geval héél erg blij met Queenie. Ze is een echte lieverd en ik hoop dat we nog lang van haar (capriolen) en Bruno kunnen genieten.
zooo moe word je hiervan !
